Wszystkie rany otwarte są zanieczyszczone lub skolonizowane przez drobnoustroje, jednak nie każda zanieczyszczona rana ulega zakażeniu. Symbiotyczna relacja między gospodarzem a kolonizującymi drobnoustrojami staje się patogenna wówczas, gdy układ odpornościowy gospodarza zostaje osłabiony przez namnożenie mikroorganizmów obecnych w ranie, co prowadzi do rozwoju zakażenia. Do opóźnionego gojenia ran przyczynia się również biofilm, który zwiększa ryzyko wystąpienia zakażenia rany.¹¹

Zakażenie miejscowe odnosi się do etapu, w którym obecność i namnażanie drobnoustrojów w obrębie rany wywołują odpowiedź gospodarza, często prowadzącą do opóźnienia procesu gojenia. Zakażenie miejscowe jest ograniczone do rany i bezpośredniego obszaru okołoranowego (mniej niż 2 cm). Miejscowe zakażenie często manifestuje się utajonymi (subtelnymi) objawami przedmiotowymi i podmiotowymi, które mogą nie zostać od razu rozpoznane jako oznaki zakażenia.²

Utajone (subtelne) objawy zakażenia rany obejmują: hipergranulację, krwawienie, kruchą, łatwo krwawiącą tkankę ziarninową, mostkowanie naskórka oraz tworzenie kieszeni w tkance ziarninowej, zwiększoną ilość wysięku, opóźnione gojenie rany względem oczekiwań klinicznych.²

W miarę postępu miejscowego zakażenia rany zaczynają pojawiać się klasyczne, jawne objawy przedmiotowe i podmiotowe, tradycyjnie kojarzone z zakażeniem miejscowym. Należą do nich: rumień, miejscowe zwiększenie ciepłoty, obrzęk, ropna wydzielina, rozpad tkanek w obrębie rany i powiększanie się rany, ból, nasilający się nieprzyjemny zapach.¹

Srebro ma długą i interesującą historię stosowania jako środek przeciwdrobnoustrojowy w ochronie zdrowia.¹² Wykazuje szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, w tym wobec mikroorganizmów opornych na leczenie, a także hamuje rozwój biofilmu, który charakteryzuje się wysoką odpornością na konwencjonalne metody terapii.¹³W opatrunkach stosowanych do leczenia ran srebro wykorzystywane jest w różnych postaciach.¹⁴

Wytyczne kliniczne rekomendują stosowanie opatrunków ze srebrem w ranach, w których występuje już zakażenie lub nadmierne obciążenie biologiczne rany opóźniające proces gojenia (określane jako „kolonizacja krytyczna” lub stan poprzedzający rozwój zakażenia). Ich stosowanie powinno być ograniczone czasowo i połączone z regularną oceną skuteczności terapii. Opatrunki ze srebrem nie są zalecane w przypadku braku objawów miejscowego (jawnego lub utajonego), szerzącego się lub ogólnoustrojowego zakażenia, chyba że rana wiąże się z wysokim ryzykiem wystąpienia zakażenia lub jego nawrotu.¹⁵

Niedawno opublikowany dokument konsensusu zaleca stosowanie tzw. „2‑tygodniowego testu” w celu oceny skuteczności terapii przeciwdrobnoustrojowej, w szczególności opatrunków ze srebrem. Po upływie 2 tygodni należy ocenić, czy stan rany uległ poprawie oraz czy nadal występują jakiekolwiek objawy zakażenia.¹⁶